Աքիլլեսը, իհարկե, սիրելի և հմայչ է: Սակայն մեզ ավելի հետաքրքրում է Ոդիսևսը՝ որպես դիվանագետ: Համեմատենք Ոդիսևսին Մենելավոսի հետ: Հոմերեսը վերջինիս ներկայացնում է որպես հմուտ և ճարտասան հռետորի, որի ելույթը տպավորում և դուր է գալիս ներկաներին: Նրանից հետո ոտքի է կանգնում Ոդիսևսը, որին մարդիկ, Հոմերոսի խոսքերով, գիտեն որպես «հանճարեղ», «ծանրակշիռ» և «անչափ խելացի» գործչի: Եվ այստեղ անհասկանալի մի բան է կատարվում: Ոդիսևսն իրեն իրադրությանը համապատասխան չի դրսևորում և շրջապատի վրա թողնում է «ինքնամփոփ» ու «անգաղափար» մարդու տպավորություն: Մի՞թե սա գովերգված «աստվածային» Ոդիսևսն է: Բայց եկեք չշտապենք: Ամբիոնին է մոտենում Ոդիսևսը: Նա կքված է, գլուխը՝ ներքև, ձեռքերը՝ անկյանք կախված: Մի պահ նա կանգնում, լռում է, հետո սկսում է խոսել: Սկզբում՝ ցածր, հազիվ լսելի ձայնով և ձգվող ընդհատումներով: Եվ այն պահին, երբ տրոյացի զայրացած պատգամավորները մատները տանում են բերանները սուլելու և դիվանագետին վայր իջեցնելու համար, կատարվում է հրաշք: Ոդիսևսը ձգվում է իր ողջ պարթև հասակով մեկ, ուղղում է թիկնեղ...