Հունական աստվածները միանգամայն մոտ էին մարդկանց, խառնվում էին նրանց գործերին, չէին տարբերվում նրանցից՝ չհաշված, որ գործում էին հրաշքներ, և մեկ էլ՝ որ անմահ էին: Այսպիսով, աստվածները նման էին մարդկանց, ունեին իրենց թերությունները՝ սիրային արկածախնդրություններ, ամուսնական դավաճանություն, երդմնադրժություն… Նրանք բացարձակապես սրբակենցաղ չեն եղել: Աստվածներն այնպիսի արարքներ էին անում, որ մենք՝ 21-րդ արատավոր դարի վաստակաշատ մեղավորներս, նրանց փոխարեն կկարմրեինք և գետնի տակը կանցնեինք: Քսենոֆոնը գրում է. «Հոմերոսը և Հեսիոդոսը աստվածներին վերագրել են մարդկային ամենաանպատվաբեր, ամենաստոր արատներ՝ գողություն, խաբեբայություն, այլասերվածություն»: Եթե աստվածներն այդ արատներն իրենց պահեին՝ աստված նրանց հետ: Սակայն նրանք հաճախ անբարոյականություն էին քարոզում, անգամ տարածում այն հենց սրբավայրերում: …Սիրո և գեղեցկության աստվածուհի Աֆրոդիտեն դարեր շարունակ հիացրել է մարդկանց, գերել նրանց երևակայությունն ու զգացմունքները: Մինչդեռ նա հեռու է առաքինության կանոններից այնքան, որքան երկինքը՝ իրեն ծ...
Ի դեպ, միայն Էսքիլեսը չէ, որ «փառաբանում է» Հերմեսի դիվանագիտական հմտություններն ու ճկունությունը: Դարերի խորքից մեզ է հասել հին հունական էպիկական հիմների ժողովածուն: Թափառաշրջիկ գուսանները երգում-արտասանում էին այդ հիմները քնարի նվագակցությամբ: Հիմները սովորաբար նվիրված էին լինում այս կամ այն աստծուն և կատարվում էին նրա պատվին կազմակերպված տոնակատարությունների ժամանակ: Ահա թե ինչ էր ասվում Հերմեսին նվիրված հիմնում. …Ճարպիկ հնարագետ վարպետ, Խորամանկ ստահակ, եզնագող, երազների առաջնորդ, ավազակ, Դռների դարանակալ, լրտես գիշերային: Համաձայնեք, որ նման խոսքերն ամենևին պատիվ չեն բերում դիվանագետին, այն էլ բարձրաստիճան դիվանագետին, որպիսին Հերմեսն էր: Թերևս նրա արատները թաքնված են ծագումնաբանությա՞ն մեջ: Հերոդոտոսը նշում է, որ Թրակիայի ցեղերը սերում են Հերմեսից, որոնք վերջինիս համարել են իրենց ամենապաշտելի աստվածը: Շատ բնական է: Ամեն ժողովուրդ հպարտանում է իր ծոցից ելած տաղանդավոր դիվանագետով: Ֆրանսիացիներն ունեցել են Թալեյրան, անգլիացիները՝ Չերչիլ, գերմանացիները՝ Բիսմարկ, ռուս...